domingo, 7 de agosto de 2011

Hace diez añitos


Aunque no es algo que ultimamente este escuchando mucho, creo que le debo un post a Radiohead. Bueno, ya se que cuando salio The King of Limbs escribi sobre aquello, pero en fin a pesar de que me ha gustado nunca me ha calado del mismo modo que The Bends, Kid A, u Ok Computer. Supongo que ya es ley de vida, las bandas de los 90 ahora mismo o mantienen el tipo o se arrastran, y por lo menos Radiohead no solo mantiene el tipo sino que muchos esperamos algo mas para su proximo album. Es tiempo para nuevas bandas, o para que bandas de la decada pasada sigan evolucionando, y es que este tipo de musica es asi bajo mi modesta opinion, tienes mas o menos 20 años para lucirte porque despues por mucho que te quieras reiventar ya has perdido toda la frescura que tenias y solo te queda el oficio.

Pero la verdad es que en el verano de 2001 me quede bastante pillado con Radiohead, ya conocia canciones sueltas despues del pelotazo que fue Ok Computer, pero la verdad es que por alguna extraña razon en España seguiamos empeñados en seguir hablando de Blur y Oasis cuando en el resto de Europa y en America despues de escuchar ese disco habian sido desplazados a un segundo y discreto lugar. Rercuerdo aquella "pelea" mediatica entre los dos grupos orquestada por sus discograficas y a decir verdad ahora con la perspectiva que da el tiempo me parece bastante patetica, por no hablar de la sacrilega comparacion con los Rolling y los Beatles... Mismamente, hoy en el Reino Unido nadie discute que Radiohead ha sido el mejor grupo de aquella epoca.

El fenomeno Radiohead se extendio en España con un par de años de retraso ya con Kid A, y yo pude comprobarlo en Las Ventas en 2003; nunca he vuelto a asistir a un concierto con un publico tan entregadado desde la primera cancion a la ultima en mi vida, y que conste que ya he visto a muchas bandas de "culto", es de esas cosas que no se olvidan. El tipico oe oe oe oe para pedir un bis fue identico y con la misma intensidad al de cualquier campo de futbol...

La cuestion, ya voy al grano porque tengo mas peligro que una piraña en un bide cuando me lio, es que en el verano de 2001 el menda lerenda habia cargado dos asignaturas de COU, y a mis padres no se les ocurrio otra mejor idea que mandarme a un internado de verano para preparar la selectividad. En fin que lo tenia todo, personalmente no podia ver a mi primera ex casi nada, y me tenia que pasar el verano en una de las peores carceles para estudiantes de toda Galicia.

Alli conoci a un par de colgados, que por cierto todavia son amigos mios, que me pasaron The Bends y Ok Computer. La primera vez que escuche Ok Computer fue en una fiesta en la playa, en San Juan, y... pues no se, es complicado explicarlo con palabras. Todavia no sabia ni lo que era Napster o Audiogalaxie, y busque como un yonki alguna cosa de Radiohead, y ellos casi como camellos me pasaron la mercancia xD Uno era bastante adolescente todavia por aquella epoca, y el escuchar aquellas letras que eran entre loosers y esperanzadoras, y sobre todo aquellas melodias, la verdad es que me marcaron mucho, porque nunca habia escuchado nada semejante, tan penetrante.

Aquel agridulce verano, entre divertido y doloroso, The Bends y Ok Computer fueron mi banda sonora, porque realmente es asi la musica de Radiohead; agridulce. De aquellas no sabia si me sentia especial por escuchar aquello o aquello simplemente era especial. Lo unico que puedo decir es que si U2 marco mi adolescencia, Radiohead marco mi etapa universitaria. Siempre es oportuno que haya una banda sonora en tu vida, supongo, ahora mismo diria que no tengo una definida, sino muchas y es lo que toca, cuando ya pasas una edad ya no mitificas tanto a tus viejos idolos, simplemente los ves con cariño por todo lo que representaron para ti en ciertos momentos de tu vida. Cada etapa tiene sus cosas sus cosas bonitas...

Si habeis sido capaces de llegar hasta aqui os mereceis un gallifante por vuestra paciencia, de verdad, porque me he puesto bastante moñas. Como estoy en el extranjero hoy no me apetece poner ningun acento, pero en fin si hay otro tipo de falta de ortografia podeis crucificarme xD

Ya que No surprises es un tema que conoce casi to quisque viviente, os dejo con el primer tema que me marco por letra y musica, Nice Dream, y en fin como la vida misma es agridulce, tiene una bonita melodia y una letra triste...




Nice Dream


They love me like I was a brother
They protect me, listen to me
They dug me my very own garden
Gave me sunshine, made me happy

Nice dream

I call up my friend, the good angel
But she's out with her ansaphone
She says she would love to come help but
The sea would electrocute us all

Nice dream

If you think that you're strong enough
If you think you belong enough
If you think that you're strong enough
If you think you belong enough

Nice dream


PD: Que conste que Radiohead me sigue gustando, y mucho :)

xoves, 28 de xullo de 2011

Arrivederci Amy!


Ahora mismo, una vez muerta claro está, la gente se está tirando de la moto diciendo lo buena que era Amy Winehouse, la artistaza que era... Lo mejor de eso es que son también los mismos que se partía el ojete cosa fina riéndose de ella cuando veían sus fotos en La Cuore, por ejemplo.

La verdad es que ni tanto ni tan poco, en mi opinión era una gran intérprete que pudo haber sido muy buena, pero se quedo en promesa. También deberíamos hablar de que su último disco tiene algún que otro plagio descaradísimo, lo de Tears Dry on Their Own con Ain't no Mountain Higher Enough (a pesar de haber pagado los derechos del sampler) me parece un insulto a la inteligencia...

De todas formas la chica tenía gusto, un muy buen gusto musical y como intérprete me parecía impecable, menos cuando iba peneque perdida. Como muestra de lo buena que era, y lo peor, de lo buena que podría haber llegado a ser os dejo esta versión del Teach me Tonigh que Dinah Washington popularizó allá por el año de la polka. En los últimos tiempos ya no cantaba de este modo, de hecho no creo que la música fuera una de sus prioridades, quizás la pobre ya tenía suficiente con la vida que tenía. En todo caso, mejor recordarla así, porque la versión es flipante.



domingo, 24 de xullo de 2011

Feliz día da patria, con morriña....



Poucas cousas tan fermosas teño escoitado na miña vida, en parte non sei por que isto sempre me lembra ao meu pai, e as cousas que adoitaba cantar conosco cando eramos cativos. Hoxe que xa é 25 de Xullo quero dalgún xeito dedicarlla, aínda que coido que non coñecía ista cantiga, ou poida que si...

En fin, VIVA GALICIA!!!! A pesares dos galegos...

Alala das mariñas

Teño unha casiña branca

na Mariña entre loureiros

teño paz e teño amor

i estou vivindo no ceo !

Ailalelo, ailalalo



Adiós á miña casiña

Portelo do meu quinteiro

Auga da miña fontiña

Sombra do meu laranxeiro

Ailalelo, ailalalo


venres, 22 de xullo de 2011

Reflexiones en voz alta...


Buenas noches.

La verdad es que me siento delante del teclado sin saber muy bien qué decir. Este está siendo un verano de trabajo y a la vez de reflexión a decir verdad, a penas toco el teclado durante el día, y no os ofendáis, pero creo que eso algo muy sano porque en los últimos tiempos he estado bastante colgado del ordenador. Vivimos un poco como ajenos a nuestro entorno natural y eso tampoco es bueno, vamos que somos unos desarraigados. Aunque para ser sincero tengo que decir que no me siento mucho delante de la pantalla porque realmente no tengo tiempo...

De lo que estoy haciendo todavía no voy a decir nada, solo puedo decir que estoy viendo cosas más que sorprendentes, en un entorno, también, más que sorprendente. Sobre las reflexiones a las que estoy llegando aunque parezcan perogrulladas en mi opinión no lo son tanto:

-De un modo u otro todo el mundo es egoísta.

-Para bien y para mal todos somos diferentes, así que respeta a los demás si quieres ser respetado. Si no recibes el mismo trato sigue la máxima de Marco Aurelio "La mejor manera de despreciar a alguien que detestes es no parecerte a esa persona".

-No intentes ser comprendido por gente que de alguna manera es soberbia, aunque en su interior te puedan dar la razón a la cara, que es lo que importa, nunca lo harán.

-Como desarrollo lógico de lo dicho arriba, y como complemento, rodéate de personas que te aporten cosas y que te hagan sentir bien; si estas con alguien simplemente por no estar solo malo... Más vale pocos pero buenos que muchos y dudosos amigos. A veces hace falta incluso lustros para darse cuenta de eso.

-Por tanto hay que distinguir entre "colegas" y AMIGOS.

-Lo importante es sentirse bien con uno mismo, o como decía mi padre, "lo primero de todo es ser persona".

-Intenta trabajar en algo con lo que te sientas realizado. A veces nuestras expectativas apuntan muy alto pero quizás allí no hallemos la felicidad...

-Carpe Diem. Nunca sabes lo que puede pasar cuando el sol salga al día siguiente, quizás estés mucho peor, y una situación que antes te parecía difícil realmente puede que en realidad no lo sea tanto. Piensa que siempre hay gente que está peor que tú.

Para completar estos razonamientos que ahora que los leo son algo así como estoicos, si seguramente me este tirando de la moto, os dejo un poema de Catulo; para que veáis que el latín a veces tan poco es tan difícil y que nada de lo que vivimos es precisamente nuevo, todo está inventado...


Vivamus, mea Lesbia, atque amemus
Rumoresque senum severiorum
Omnes unius aestimemus assis.

Soles occidere et redire possunt:
nobis cum semel occidit brevis lux,
nox est perpetua una dormienda.

Da mihi basia mille, deinde centum,
dein mille altera, dein secunda centum
deinde usque altera mille, deinde centum.

Dein, cum milia multa fecerimus,
conturbabimus illa, ne sciamus,
aut nequis malus invidere possit,
cum tantum sciat esse basiorum.



Vivamos, Lesbia mía, ¡amémonos!
Y démosles el valor de un as
A los rumores de los ancianos severos.

Los soles seguirán muriendo y volviendo a nacer;
Pero, una vez que nuestra breve luz se apague,
Sólo nos quedará una noche eterna que habremos de dormir.

Dame mil besos, y después cien,
Y después otros mil y otros segundos cien,
Y, sin parar, hasta llegar a mil más, y después cien.

Finalmente, cuando nos hayamos dado tantos miles,
Los dejaremos en el olvido, para no recordarlos,
Y para que nadie sienta envidia
Al saber que entre nosotros hubo tantos besos.

[Catulo; Poema II]

PD 1: Intentaré pasarme por vuestros blogs y comentar, que os tengo un poco abandonados.

PD 2: A todo esto. Esta semana hace 25 años uno de los mejores discos que se hayan hecho jamás, desde mi punto de vista claro, y que a la vez es de mis 5 preferidos de todos los tiempos. Siempre he dicho que si me gusta y le gusto a una chica que le gusten los Smiths, ahí puede haber algo más que interesante... (Sé que suena a frikada pero es lo que hay xD). Pocos grupos han sido capaces de transmitir lo que consiguieron los Smiths en los 80...

martes, 5 de xullo de 2011

The Greatest Light is the Greatest Shade


Voy a dar señales de vida después de tanto tiempo sin haberlo hecho para que sepáis que estoy vivo. Igual el post es un poco simplón pero voy a estar bastante ocupado este verano así que no esperéis grandes posts, pero en fin supongo que vosotros también andaréis por ahí disfrutando del sol, las terrazas, las chicas guapas por la calle (los chicos en el caso de ellas) etc, etc, etc...

Comentándole en un post a Iago me he acordado de un disco que a principios de este año no he parado de escuchar, el primer album de The Joy Formidable. Digamos que será apto para aquellos que piensen, parafraseando a Adolfo Dominguez cuando decía en los ochenta aquello de "la arruga es bella"; que "el ruido es bello". Si estáis pensando en un estilo tipo The Jesus & Mary Chain o My Bloody Valentine, dos de mis bandas favoritas, pues va a ser que no esta vez.

Os dejo con la que para mí es la mejor canción británica en años.

xoves, 23 de xuño de 2011

Que Tinguem Sort


Ya que me ha descubierto ella esta canción de Lluís Llach, le dedico esta canción a Pío :) En fin, letra, canción, y versión de La Habitación Roja muy bonitas todas ellas.