xoves, 22 de agosto de 2013

Exclusiva!!! Nao Berlin responde algunas preguntillas!!! A ver si respondéis a las mías xD

Os acordáis cuando antes de facebook y twitter la gente utilizaba el correo electrónico para mandar chorraditas varias. Hubo un tiempo en el que la gente mandaba una serie de preguntas para responder, y yo hice trillones de ellas, en algunos casos no sé muy lo que me motivaba a responderlas, pero lo cierto es que lo hacía. Creo que hace milenios que no respondo a estas encuestas, y fíjate tú, ahora vuelvo a contestar a una de ellas, concretamente una formulada por Pecas, que a su vez contestó a otro bloguero, que a su vez... En teoría el juego consiste en que alguno de vosotros conteste estas mismas preguntas (u otras que yo os deje) para que recibáis un premio, en teoría, pero bueno, no sé qué premio virtual os puedo dar. No hace falta que respondáis a esto, la verdad me apetecía y ya está. Podéis responder en vuestros respectivos blogs a las mismas preguntas que yo, o si queréis (jejeje) podéis responder a "mis preguntas"...

-¿Por qué los sugus de piña tienen un envoltorio azul?
-¿Si fueras un zombi y te encontraras con un vampiro qué coño pasaría?
-¿Te gustaría ver a Mimosín sentado en un sofá de Velcro? 
-¿Porque hay tantos gabachos que son tan gilipollas?
-¿Existe algún coruñés que no haya dicho en su puñetera vida "bua neno", o "bua chorvo/a"?
-¿Por qué los rectores han establecido secretamente por decreto que las bibliotecas de cualquier facultad de derecho, sean las ligotecas oficiales de cualquier campus que se precie? Otra pregunta oportuna al respecto sería ¿Por qué hay tanta cachonda "estudiando" derecho? Aunque sean gilipollas en su gran mayoría...
-¿Por qué se pierde tanto el alambre del puñetero pan bimbo?
-¿Es cierto que la mujer de Papa Nöel se llama Mary Christmas?
-Si los caballos sufren la peste equina y los cerdos la peste porcina... ¿Por qué el hombre sufre enfermedades patologicas?

Ahí van mis respuestas

¿Pido a la vida...?

Voy a ser original, salud, dinero, amor, y pasármelo bien, qué cojones.

¿Sabes quién eres?

Mmm sí leo mi DNI sí xD (esto lo podéis leer mientras ponéis voz de mongolo). A ver me llamo (lo siento no lo voy a decir) vivo en (lo siento, no lo voy a decir), mis padres son (lo siento no lo voy a decir) tengo tay pocos, y… Tiendo a comerme un poco la cabeza, y por tanto he tenido infinidad de veces y ocasiones para preguntarme quién soy, qué pretendo hacer con mi vida, y demás preguntas transcendentales. De todas formas uno no deja de conocerse con el paso de los años y de cuando en cuando te sorprendes a ti mismo; de hecho es en los momentos extremos es cuando te das cuenta de quién eres realmente.

¿Qué es lo que nunca harías?

¿Así que ahora vamos a jugar al "yo nunca he..."? Comerme las uñas por ejemplo. Pues no sé, como dije antes si te vieras en una situación extrema igual te llevarías una sorpresa de las gordas…. No sé, algo que sepa de antemano que me martilleara la conciencia de por vida.

¿Con qué sueñas todos los días?

Normalmente te diría lo que cantaba Morrisey cuando todavía estaba en los Smiths en Please Please Let Me Get What I Want; “No he tenido un sueño en mucho tiempo”. De todas formas parece que en estos últimos tiempos vuelvo a tenerlos. De todas formas esto no se refiere a eso, sino a un anhelo en concreto. Sin duda alguna acabar la tesis y que todo haya valido la pena, y encontrar trabajo por aquí. Igual es mucho pedir…

¿Sabes bailar?

¿¿Que si sé bailar?? Técnicamente supongo que no. Sé hacer las cuatro cosas que todo hijo de vecino aprende cuando muy al principio empieza a salir y todo el mundo va a los sitios de pachanga. Sé hacer el ganso, si eso cuenta, pero soy más de ir a un pub, apoyarme en la barra, y botar como un poseso si ponen una canción que realmente me gusta, o bien mover la cabeza acompasadamente. Vale, quizás eso no cuente como una forma de baile.

Una pesadilla que se te repita...

Pues no, ninguna así que me acuerde. Lo único cuando de pequeño vi una noche parte de El Exorcista y las pasé putísimas durante varios días para dormir. De hecho tuve que dormir con uno de mis hermanos porque tenía miedo de ser poseído por el diablo (si, una paranoia bastante grande). No he vuelto a ver esa película, así que supongo que será algo que tenga que superar.

¿Escribes?

Sí, desde los cuatro años creo... ¿¿¿ Qué si escribo??? Te parece poco hacer una tesis?? xDDD

Algo de lo que te sientas orgulloso.

Mmmm, creo que tengo varias cosas que si las consigo podré sentirme ciertamente orgulloso, pero por ahora quizás no sé, ser consciente de ciertas cosas pero en fin, supongo que también serán cosas de la edad. Supongo que si me puedo sentir orgulloso de algo es de haberle sido útil a ciertas personas, cuando sabes que le eres útil a alguien que te importa uno se siente realmente bien.

¿Qué animal te gustaría haber sido?

Diría dos, o bien una orca o bien un tiburón blanco, me fascinan cosa fina.

Si no puedes dormir, ¿qué haces?

Con lo noctámbulo que soy podría escribir un libro!!! Muchas veces nada si estoy muy rayado, sino leo, o veo la tele, o incluso toco la guitarra (mi casa está al lado de la de mi casera, pero como su dormitorio está superlejos de la pared que divide mi casa de la suya, pues no la molesto), y otras muchas trabajo. Un consejo, no os rayéis mucho mis jóvenes padowans, que luego no me dormís almas candidas. Ay, la vida de alguien que hace la tesis no tiene porqué ser ordenada, ya veis, tenemos unos horarios rarunos.

Si pudieras dar tus tres deseos a otra persona, ¿A quién sería?

Pueeeees como intento ser un niño bueno puessss se los daría a mi madre. Qué bonito verdad??? Me falta la aureola detrás de la cabeza mientras pongo cara de bueno. Soy un angelito bajado del cielo a escobazos, como me decía la jodía de una amiga de mi hermana cuando era pequeño xD

Y ale, esta canción de Beach House porque sí, porque le da mil vueltas a la versión del disco. Hay una curiosa historia en relación con este vídeo:  la novia de un amigo (bueno ahora ex) que compartió el enlace de esta canción cuando yo lo puse en facebook, se picó toda porque pensaba que con ella se estaba acordando de su ex (o tenía muy buen nivel de inglés, o se puso a traducirla)... Mi amigo lo flipó en colores porque no tenía ni zorra de lo que decía la letra y yo de aquellas solamente había colgado el tema porque me gustaba. Hay cada una por ahí...

xoves, 1 de agosto de 2013

Portishead

Hace un par de semanas me enteré tarde mal y nunca de que el único concierto de Portishead de este año por aquí cerca sería en el Low Cost... hubiera removido cielo y tierra con tal de convencer a alguien para haber ido el sábado a verlos, pero en fin, mi cabeza despistada no estuvo vez a lo que tenía que estar y aquello me pilló totalmente en fuera de juego.

Si tuviera que decir objetivamente un disco que sobrepasa la matrícula de honor, que incluso en ciertos momentos puede rozar la magnificencia de la mejor música clásica, diría sin lugar a dudas que ese disco es PNYC, el directo que grabaron en Nueva York en 1998. No me voy a meter mucho en cómo calificar la música que hacen, simplemente decir que si te gusta el blues y el jazz y la electrónica por cojones te tiene que gustar Postihead; además en este caso el hecho de ese conjunción tan natural con una orquesta (a diferencia de otros intentos horteras como por ejemplo el de Metallica, que es digno de unos gañanes que piensan que con un par violines ya suenan profundos), hacen que los temas crezcan exponencialmente. Cuando realmente sabes de música y tienes clase se nota, vaaaaaaaaaaaaaya si se nota... 

Pocas veces he visto fluir la música en alguien de la manera que ésta lo hace por el frágil cuerpo de Beth Gibbons, mientras mueve su cuerpo con estilo mientras canta sus letras que son auténticos puñales desesperados. Si tuviera que elegir dos canciones de este concierto me quedaría con la cruda Cowboys, en la que parece la reencarnación blanca de Billy Holliday durante los noventa, y por supuesto con Roads, que es de otro planeta.

La semana pasada no sé cómo coño no me echaron la bronca los vecinos por poner este concierto una y otra vez a todo trapo...


¿Nos barristeis lejos de vuestros pies? 
¿Escribisteis en piedra esta sombría creencia? 
Ojos salados y un tinte sórdido 
Demasiados años 

Pero no desesperes, este día será su día más maldito 
Oh, sí tú me sacas estos males 

¿Nos alimentasteis con cuentos de traición? 
¿Hiciestéis callar a las lenguas que precisaban hablar? 
Mentiras sutiles 
Una moneda sucia 
La verdad se ha vendido 
El trato está hecho

Pero no desesperes, este día será su día más maldito 
Oh, sí tú me sacas estos males

Indefinido sin signos de arrepentimiento
Tu excesivo orgullo asume el respeto
Las garras vuelan como si fueran un último disfraz
No hay vuelta atrás
La hora ha llegado

Pero no desesperes, este día será su día más maldito 
Oh, sí tú me sacas estos males



Oh ¿Nadie lo puede ver? 
Tenemos una guerra que luchar 
Pero nunca encontramos el camino 
Independientemente de lo que digan los demás 

¿Cómo puedo sentir que esto vaya mal? 
Desde este momento 
¿Cómo puedo sentir que esto vaya mal? 

Una tormenta... a la luz de la mañana 
Siento que no hay nada más que pueda decir... nada más 
Estoy paralizado 
Y no tengo a nadie a mi lado 
Y seguramente eso no esté bien, 
No esté bien...

Oh ¿Nadie lo puede ver? 
Tenemos una guerra que luchar 
Pero nunca encontramos el camino 
Independientemente de lo que digan los demás 

¿Cómo puedo sentir que esto vaya mal? 
Desde este momento 
¿Cómo puedo sentir que esto vaya mal? 

domingo, 28 de xullo de 2013

Cumple tacos p'abernos matao

Bueeeeeeeno, después de haber recibido un susto que p'abernos matao, uno cumple años nuevamente, y aunque siga siendo joven,  ya hay chavalitos de la ESO que me llaman señor cuando llevo barba, :s, no me disgusta cumplirlos sobre todo cuando se acuerda tanta gente del que está aquí aporreando el teclado, sobre todo aquellos con los que no contaba que guardaran después de tanto tiempo tan buen recuerdo de mí (alguna persona que hace incluso diez años que no veo). Aquí os dejo otra foto, haciendo el ganso para variar, pero el miércoles en principio la sacaría porque bueno, no es plan de exponerse uno tanto.

Si queréis echaros unas risas, aquí os dejo con los Flight of the Choncords, subtitulados (no por mí, obviamente).

xoves, 25 de xullo de 2013

Loito

Hoxe é un deses días especiais que sempre estarán marcado no meu calendario por dous motivos; o primeiro non ven a conto; e o segundo porque é o Día da Patria Galega. Pero cando pasan cousas tan terribles, cando de súpeto morren 56 peroas acurraladas no ferrotes dos convois dun tren descarrilado, dun tren que estiveches a piques de coller pero que no derradeiro instante pensaches, "bah, collo o das catro e media e non o das tres e media, porque total, por unha hora...", iso tanto ten. O mais curioso de todo e que todo aquelo sucedeu xusto cando cheguei no meu tren. Non paraba en Santiago, baixaba antes, pero cantas veces pensei; "sería caralludo irlle ao apóstolo e sairlle en Santiago coma nos vellos tempos". E que precisamente Santiago e a miña segunda casa, alí pasei os meus anos de universidade e alí coñecín a xente importantísima que forma parte da miña vida, alí vivín cos meus mellores amigos. Polas datas do nadal case me emocionei cando lle ensinaba a un amigo de Madrid a biblioteca da facultade de historia, unhas das mais fermosas que poden existir (cantas veces me rifaron por falar alto con algún amigo, e cantas veces me queixo eu agora diso na complutense...), e para mín sen dúbida algunha a mellor de todas. Cantas veces despois de saír deitábame no chan do Obradoiro para ver as torres da catedral do rebés co efecto helicóptero, cantas noites pasei na Nao Berlin, cantas risas na miña residencia... Daría igual que isto ocorrera en Rouzós de Abaixo, pero para mín Santiago é un dos lugares mais significativos da miña vida, é a miña casa, ou case. 

Un séntese coma un completo pailán por ir rumiando as súas miserias para un mesmo durante a viaxe, queixándome de como me trata a vida e istas cousas que de cando en cando pensa calqueira persoa. Aínda teño o medo no corpo, puiden ir nise tren, e mesmo puiden ser eu un dos feridos, ou dos mortos... Ao final o que conta é estar vivo ou estar morto. Un amigo que sabía que marcha hoxe díxome; "Dime que non ías nise tren"... non, aquí sigo, e supoño que seguirei durante unha longa tempada, non sei se importa moito que siga vivo, pero aquí estamos, co noso espíritu de supervivencia.

Non sirve de nada, pero dende eiquí gustaríame mandarlle ás familias dos afectados o meu mais sinceiro pésame pola súa inxusta perda, así coma aos feridos desexarlle a súa mais que pronta recuperación. De verdade, de todo corazón.

luns, 22 de xullo de 2013

El Verdugo

Hace una semana, algo así como a las diez de la noche, no sabía qué hacer; cuando me rayo, estoy solo, y hace un calor del copón, me voy a dar un voltio por el centro así como a las doce de la noche, pero ese lunes no tenía ganas. Así que, empecé a revisar los dvd que tenía pendiente de ver y me encontré con El Verdugo de Berlanga; podría haber cogido una película chorra para pasar el tiempo pero no, me apetecía verla. Así que la vi y me impresionó como pocas veces lo ha hecho una película en mi vida. El hecho de que la dirija Berlanga ya es un punto a favor, pero que también sea guionista Rafael Azcona eso ya es de nota (otra cosa que me encantó escrita por él fue El Pisito, que es otra joya del humor negro y la crítica social; aunque la vi en un formato de obra de teatro). Jamás en mi vida he visto una crítica tan sutil y milimétrica de nuestra sociedad, sí sí digo nuestra porque si bien aquí se denuncia de manera foribunda la pena de muerte, el fondo va mucho más de todo aquello. El vídeo que os pongo abajo es de lo más intenso que haya visto en el cine. Cualquiera de nosotros podríamos ser ese verdugo primerizo, un antihéroe, que sigue la corriente de la sociedad para amoldarse a lo que se debe tener y aspirar (mujer, casa, coche, hijos, buen sueldo...), siendo el desgraciado un pobre diablo por no haber puesto sus convicciones por encima de todo, por no tener personalidad suficiente para no ser manipulado. Cualquier sociedad, de cualquier época, escribe su propio metarelato, su cínico metarelato, intentando las altas instancias por todos los medios hacer creer a sus ciudadanos que es lo correcto y qué no es lo correcto, aunque esto contradiga lo que cualquier persona pueda concebir como bueno o malo, algo que cualquier persona sabe desde el momento que tiene conciencia de sí mismo. El hecho de que los carceleros parezcan formalmente los cuerdos "por hacer lo que se debe hacer", por estar tan tranquilos ("si no se va a dar cuenta, si todo es muy rápido"), y el verdugo un alma en pena, no hace más que incidir en lo grotesco de la situación.

[No ver el vídeo si odias los spoilers, aunque no te destripen toda la película] Esta escena es una obra de arte por sí sola... (la música es un añadido de un pesado, en la película ese momento no tiene música).
Franco llegó a decir de Berlanga tras ver la película "Berlanga no es un comunista, es mucho peor, es un mal español". Viniendo de quien venía este "piropo", igual es lo más bonito que le hayan podido decir nunca a Berlanga.

martes, 16 de xullo de 2013

I'm not living, I'm just killing time...

No me puedo creer que hayan pasado ya diez años de aquel 16 de julio de 2003, os digo de verdad que no me lo puedo creer... aquel día sinceramente, fue uno de los más importantes de mi vida, uno de esos que te marcan y no solamente porque vayas a ver a tu grupo favorito, o a uno de ellos mejor dicho, no, fue por algo mucho más importante que aquello.

Recuerdo haberme enterado en los ordenadores de mi facultad en Santiago de la noticia; Radiohead actuarían en Las Ventas en una única fecha ya no solo en España, sino toda la península. De aquellas mi colega Fresne (se parece a un antiguo jugador del Atlético de Madrid, Roberto Fresnedoso) era mi compañero de frikismo extremo musical, íbamos a la Nao Berlin y nos lo pasábamos de puta madre con otra gente que conocíamos. Aunque él siempre ha sido más del rollo Fatboy Slim, Chemical Brothers, Massive Attack, o los Primal Scream más electrónicos, le dije que el concierto de Radiohead le iba a flipar (y de hecho así fue). Y no sé cómo, le convencí. Pero aún con todo, en sus momentos de dudas, yo me dije a mí mismo, y a él después, que aunque él no fuese iría de todas todas. Así que me fui a la extinta tienda de Tipo en Santiago, que era dónde vendían las entradas por allá, y nada, la compré. Cuando el dueño la imprimió y me la dio en la mano, me empezó a temblar ligeramente el cuerpo, fue algo no sé... El hecho de que hubiera comprado la entrada fue lo que convenció a mi colega de comprar la suya a su vez, mi determinación supongo que fue la clave. (recuerdo una vez que hablamos sobre cómo llegamos a ir, y de lo que opinaba sobre Radiohead ahora que los conocía más, y me dijo; "eres un cabrón, tienes un gusto cojonudo para la la música". Yo lo dije que no sabia si lo tenía, pero que era mi gusto xD El la verdad es que sí que tiene muy buen gusto musical, el jodío, bajo mi punto de vista)

Por aquellas estaba acabando segundo de carrera, era un pipiolo, una de las personas más despistadas y empanadas que os podáis imaginar, vivía en mi mundo, completamente. Hacia el final de COU me empecé a interesar más por Radiohead, por aquella melancolía que materializaba en canciones cosas que yo era incapaz de describir pero que sentía... y no solo melancolía, también otro tipo de emociones. Pero lo que más me impactaba era la fuerza que tenían ciertos temas que poseían una melodía preciosa pero que a su vez tenían una letra ciertamente triste, como Nice Dream o No Surprises, dos canciones con las que me obsesioné de manera increíble. En parte así es la vida, tiene una letra triste, pero una melodía preciosa para compensarla. ¿Dónde habían estado esas canciones toda mi vida? Aquello derivó en tener la determinación certera de que no saldría con ninguna tía que no le gustara Radiohead (recuerdo una vez a una chica con la que estuve ligando al principio de aquel curso, que le había preguntado si le gustaba Radiohead, y me dijo "Muchísimo, y además Thom Yorke me pone muchísimo"... excluyendo la última parte que me la traía al pairo le dije "Dónde has estado toda mi vida???? xD) o que no le pudiera llegar a gustar; era imposible que pudiera tener nada que ver con nadie sin que sintiera algo parecido a lo que yo sentía... Aunque ya no soy tan talibán, sí que sigo creyendo que si conoces a una chica con un gusto similar al tuyo y te gusta, no lo dudes.

Huelga decir que yo estaba muy perdido, pero esos chavales de Oxford en cierto grado hicieron que comenzara a despertar, a abrirme a cierto tipo de temáticas que jamás hubiera pensado (a pesar de estar triste muchas veces me mostraba alegre, porque no me salía estar triste con los demás), a ser más sincero conmigo mismo, y a conocer más música, muchísima música interesante.

Bueno, dicho todo este melodrama, la cuestión es que el mismo día del concierto nos pillamos un autobús mi colega y yo, cagados un poco de miedo porque íbamos a la "gran ciudad", dos chavalitos de Ourense... allá fuimos con temor a ver si nos perdíamos (menudos dos empanados que eramos además...), llegamos, nos acercamos en metro a la plaza de toros, fuimos al Día a pillar bebida para hacer kalimotxo en un parque cercano, en mi caso por primera vez en años después de haberme sentado fatal un día de verano de hacia varios años (pero supongo que el hecho de estar tan feliz pudo con todo y mi estómago pasó por el aro), y después entramos dentro, hacia las seis. Se veía en la cara de la gente la emoción, me paraba con mucha gente a hablar y todos estaban como yo, que no se creían que los íbamos a ver. A pesar de que Low hicieron de teloneros de puta madre, todo el mundo estaba deseando que acabaran. Eso sí, con el calor que hacía la gente tiraba cerveza así alegremente para refrescar... también me acuerdo de una pelota de playa enorme que fue rulando de mano en mano. La espera fue tensa, pero divertida.

Acabado el concierto de Low la espera se hizo más y más larga... hasta que de pronto aparecen ellos, con dos tambores adicionales los dos guitarristas, y en esto que comienzan los primeros acordes de There There... la gente empezó a chillar como posesa, yo incluido, y allí estaban en carne y hueso, sonriendo ante tal efusivo recibimiento. Comienza la canción de manera potente, avanzaba, avanzaba, hasta que llegó la parte en la que decía aquello de "Why so green, and lonely? Heaven sent you to me, to me, to me...", y cuando comienza el break que cambia el ritmo me sorprendió un fogonazo de luz. Cuando me quise dar cuenta, todo dios estaba votando como auténticos posesos (se me olvidó decir que estaba en la arena), y cuando reaccioné me puse a votar también gritando entre alguna lagrima de alegría "We are accidents, wating, wating, TO HAPPEN!!!!". Catarsis pura y dura, oigan...


Sinceramente, si tuviera que escoger diez momentos de mi vida, éste sería uno de ellos. Jamás pensé que algo que sentía tan mío, solo mío, como si nadie me entendiera, fuera compartido con tanta pasión por tanta gente; todavía me estremece cuando lo recuerdo, aunque esbozando una sonrisa de oreja a oreja, porque aquello fue la felicidad absoluta :) Los bises (hubo dos) se pedían como cuando se está jugando un partido de copa y en los momentos previos a que se proclame el ganador la afición se pone a gritar como posesa "OÉ, OÉ, OÉ, OÉ". Jamás en mi vida fui a un concierto donde los bises se pidieran con tal estruendo, jamás he ido a un concierto indie donde la gente cantara las canciones con tanta determinación y potencia, jamás he visto a tanta gente emocionada y hasta llorando...

Por lo demás el concierto fue increíble, tocaron cosas tan buenas como Talk Show Host, Pyramid Song, The Nationa Anthem, Climbing Up the Walls, My Iron Lung, Everything in its Right Place, y sobre todo tres versiones increíbles de Street Spirit, True Love Waits, y sobre todo No Surprises, con la que simplemente me cubrí la cara con las manos al principio porque no me la esperaba... De todas formas el concierto me quedó cojo, porque no escuché How To Dissapear Completeley (mi canción favorita por aquel entonces), pero visto lo visto, ahora con perspectiva, casi mejor porque igual me venía abajo


Ningún concierto me ha vuelto a marcar tanto, en parte porque tenía 20 años para 21, si mal no recuerdo, y a esa edad este tipo de cosas te marcan más. Ahora tengo miedo de volver a algún concierto de Radiohead por si no está a la altura, porque en la etapa del Hail to The Thief, eran unos salvajes en concierto. Mucha gente que había ido al de Barcelona de la gira de Ok Computer me comentó que no le llegó a la suela de los zapatos en comparación con éste (y mira que me hablaron genial de aquel concierto). Fue sin duda el mejor momento para verlos, y es una de esas cosas que me han marcado para siempre. De todas formas todavía recuerdo a mi madre toda nerviosa diciéndome cuando me marchaba por la puerta, "¿no sé por qué te dejo marchar? muerta de miedo pensando que me pudiera pasar algo. Pero en fin, al ser el pequeño de los hombres creo que siempre ha tenido miedo de que me hiciera mayor e hiciera cosas que demostraran que ya no era tan pequeño. Hoy recuerdo ese momento con bastante sorna la verdad xD

Vaya, no pretendía que fuera un post tan como me ha salido, y sobre todo tan largo, pero bueno, como ya dije alguna vez, lejos de deprimirme, Radiohead me han hecho consciente de lo que sentía cuando yo quería ocultarlo. Han sido una terapia en cierta manera, y me parece curioso, es como si crecieran conmigo. Desde Hail to The Thief, y sobre todo desde In Rainbows las letras ya no son tan autocomplacientes, ni las referidas a las mujeres, ni las relacionadas con el mundo (aunque más que tener letras autocomplacientes, describen como nadie cómo es nuestra sociedad "postmoderna" occidental, como nadie). Uno aprende a no quejarse tanto de sus desgracias, y a ver las cosas de una manera más global. La autocomplaciencia es mala por sistema, aunque de cuando en cuando está bien poderse quejar ante alguien que te entienda y te pueda hacer sentir bien.

En fin, perdón por la chapa, pero tenía que recordar de alguna manera aquel día :)

PD:

Me he acordado de este momento de "culturilla general" de Big Bang Theory bastante curioso...